Brzeg cienki, początkowo błonkowaty, w końcu, zwłaszcza u owocników wieloletnich, tępy, zaokrąglony, pokryty rurkami, w stanie świeżym przylegający, w stanie suchym niekiedy odstający od podłoża. Powierzchnia początkowo biała lub biaława, po dotknięciu zmieniająca barwę na żółtawą. Starsze owocniki są jasnokremowe, w końcu brudnokremowe lub żółtawe, a nawet żółtawo-czerwono-brązowe. Świeże owocniki mają serowato-łykowatą konsystencję, po wysuszeniu stają się twarde i kruche. Smak ostry, zapach żywiczny, wyczuwalny nawet w eksykatach. Miąższ U owocników jednorocznych bardzo cienki, serowato-łykowaty; u owocników wieloletnich osiąga grubość do 1 cm. Dzieje się tak wskutek tego, że starsze rurki przekształcają się w gruboziarnistą, kredowatą masę, która w egzemplarzach suchych łatwo kruszy się i rozpada na duże grudki. Rurki 1-7 warstwowe, proste lub ukośne i wtedy częściowo otwarte, na pionowych podłożach rurki zewnętrzne przeważnie są całkowicie otwarte i mają postać płytkich rowków o długości do 0,5 cm długości, czasami tworzących wysepki lub ułożonych tarasowato nad sobą. Rocznie rurki przyrastają o 1–4 mm. U owocników wieloletnich rurki widoczne są tylko w 2–3 najmłodszych warstwach oddzielonych cienkimi pasemkami. Ostrza rurek równe, początkowo delikatnie biało orzęsione, później żółtobrunatne do czerwonobrunatnych.