Znakiem rozpoznawczym twórczości Wieleckiego są mocne kontrasty (wyrazowe i fakturalne), dysonansowość i ważna rola kolorystyki. Kompozycje Wieleckiego charakteryzuje również m.in. absurdalne poczucie humoru, stosowanie gier i skojarzeń językowych. Wykorzystuje swoje doświadczenie kontrabasisty, proponując np. technikę ślizgową, polegającą na permanentnym glissando. Według Jana Topolskiego zalicza to go do najbardziej oryginalnych współczesnych twórców polskich. Według Macieja Jabłońskiego niektóre dzieła Wieleckiego mają charakter „na poły filozoficznych traktatów dotykających kwestii tożsamości artysty w dzisiejszym świecie”. Charakterystyczna dla techniki kompozytorskiej Wieleckiego jest też koncepcja „gestów muzycznych”. Gesty takie „stanowią desygnaty rozmaitych jakości ekspresyjnych czy narracyjnych występujących w toku dźwiękowego dyskursu”.
Jego utwory zamawiały m.in. Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki, Warszawska Jesień, Polskie Radio, Filharmonia Poznańska, Orkest De Ereprijs, festiwal , , .
W 2014 roku nakładem Polskiego Radia ukazała się płyta Wieleckiego w serii „Muzyka polska dzisiaj – Portrety współczesnych kompozytorów polskich”.