Do tej tradycji odwoływała się również struktura organizacyjna, która dzieliła członków cechu na trzy grupy: uczniowie cechowi – studenci I i II roku Wydziału, którzy wyrazili chęć przystąpienia do cechu, czeladnicy – uczniowie III roku lub szczególnie uzdolnieni słuchacze niższych lat. Awans do tej grupy poprzedzał wniosek zarządu o komisyjne okazanie prac kandydata starszyźnie cechowej, której werdykt następnie zatwierdzało Walne Zgromadzenie Czeladników, mistrzowie zwyczajni – należeli do niej studenci, którzy uzyskali dyplom Wydziału. Oprócz tego wyróżniano jeszcze mistrzów honorowych, którymi byli ludzie szczególnie zasłużeni lub doceniani przez wileńskich „Łukaszy”.
Cech bardzo mocno podkreślał rolę doskonałości warsztatowej jako podstawę w rozwoju i twórczości dla każdego artysty, co w pewien sposób było reminiscencją popularnych wtedy ruchów takich jak Arts & Crafts czy Bauhaus. Duży nacisk stawiano też na poszukiwanie polskości formy. Według ideologii cechowej sztuka polska pełna była obcych naleciałości spowodowanych długim okresem braku państwowości, obcymi wrogimi Polsce wpływami oraz charakterem narodowym, który zawsze doceniał bardziej to, co przychodziło z Zachodu.