Brodnicki Park Krajobrazowy – park krajobrazowy w Polsce, położony na terenie województw kujawsko-pomorskiego i warmińsko-mazurskiego.
Charakterystyka Park obejmuje swoimi granicami obszary o najwyższych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych, o bogatej rzeźbie uformowanej podczas zlodowacenia bałtyckiego w charakterystyczny system trzech rynien polodowcowych, rozcinających wysoczyzny morenowe i pola sandrowe: rynna wschodnia (rzeki Skarlanki) z jeziorami Wielkie Partęczyny, Robotno i Dębno, rynna zachodnia (Strugi Brodnickiej) z jeziorami Mieliwo, Sosno i Łęckim oraz rynna środkowa z jeziorami Cichym i ZbicznoMaria Irena Mileska (red. nauk.): Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, wyd. II, zmienione, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992 , s. 65.
Powierzchnia parku po utworzeniu wynosiła 10 462 ha, strefy ochronnej – 11 778 ha. Po rozszerzeniu terenu Parku w 2005 roku jego powierzchnia wynosi 16 685 ha.
Historia Orędownikiem utworzenia parku był prof. Zygmunt Czubiński, który już przed II wojną światową postulował stworzenie tej formy ochrony przyrody. Po 1945 większość wskazywanych przez niego obszarów objęto ochroną rezerwatową, a park powołano w 1985 roku jako 25. z kolei obszar chroniony tego rodzaju w Polsce. W 2005 park powiększono o jezioro Bachotek i tzw.