Działania rządu Ukraińskiej Ludowej Republiki Rad w Charkowie były w pełni sterowane z Piotrogrodu. Oddziałom bolszewickim wydano rozkaz marszu na Kijów – tym samym Rosja radziecka de facto wypowiedziała wojnę Ukrainie. Przy tym rosyjski rząd bolszewicki twierdził, że nie jest to wojna, gdyż bolszewicy reprezentują rząd ukraiński (charkowski), w związku z tym na Ukrainie toczy się wyłącznie wojna domowa.
W starciu z bolszewicką inwazją wyszła na jaw cała słabość przygotowań Centralnej Rady do wojny o utrzymanie niepodległości, a zwłaszcza jej niezrozumiałe bagatelizowanie spraw związanych z tworzeniem własnych wojsk. W tym czasie dysponowała ona jedynie około 15-tysięczną armią, którą dowodził Symon Petlura. Wojska bolszewickie cały czas posuwały się naprzód. W styczniu zajęły Odessę, Chersoń i Aleksandrowsk. Na przełomie stycznia i lutego 1918 r. w Kijowie wybuchło probolszewickie powstanie robotnicze, które zostało stłumione przez wiernych Centralnej Radzie strzelców siczowych. Jednak 9 lutego 1918 wojska bolszewickie pod dowództwem Michaiła Murawjowa zajęły Kijów.