Mapa i właściwości krzywych obojętności Wykres krzywych obojętności dla kilku poziomów użyteczności indywidualnego konsumenta nazywa się mapą obojętności. Punkty dające różne poziomy użyteczności są powiązane z odrębnymi krzywymi obojętności, a te krzywe na mapie obojętności są jak linie konturowe na wykresie topograficznym czy izolinie na mapie ukształtowania terenu. Każdy punkt na krzywej reprezentuje tę samą wysokość. Jeśli zejdzie się „z” krzywej obojętności podróżującej w kierunku północno-wschodnim (zakładając dodatnią marginalną użyteczność dla towarów), to zasadniczo wspina się na kopiec użyteczności. Im wyższy poziom, tym wyższy poziom użyteczności. Wymóg braku nasycenia oznacza, że nigdy nie osiągnie się „szczytu” ani „punktu błogości”, pakietu konsumpcyjnego, który jest preferowany od wszystkich innych.
Krzywe obojętności są zwykle przedstawiane jako:
1. Zdefiniowane tylko w nieujemnej ćwiartce ilości towarów (tj. Możliwość wystąpienia ujemnych ilości dowolnego towaru jest ignorowana).