Na Słowacji, na terenach karpackich, gdzie pasterstwo było w większości podstawą gospodarki chłopskiej, używanie dzwonków było powszechne. Stosowano małe dzwonki dla owiec oraz większe dzwonki dla krów i koni. Te pierwsze (słow. plecháče) wykonywano technikami kowalskimi z blachy, te drugie - również jako odlewane z żelaza lub spiżu (słow. spiežovce). Rzemiosło, związane z ich wykonywaniem (słow. zvonkárstvo), rozwinęło się najbardziej w wiekach XVIII i XIX. Blaszane plecháče produkowali wiejscy kowale, a także zręczniejsi pasterze w okresie zimy, zwłaszcza na Pohroniu, Poważu, Podpolaniu, w Turcu, na Orawie, Liptowie, Spiszu i w Gemerze. Dzwonki odlewane często sprowadzano z Węgier (tzw. Dolnej Ziemi), a nawet z Niemiec. Kolekcję ok. 2 tys. dzwonków posiada Mikuláš Gigac ze wsi Šumiac, u podnóży Niżnych Tatr.

thumb|Dzwonki pasterskie (Grecja) Nośność i czystość dźwięku zależy od wielkości wylotu dzwonka, materiału z którego został zrobiony oraz jakości spojenia. Najdźwięczniej i najdonośniej brzmią te odlane ze stali i z mosiądzu, kształtem przypominające kościelne dzwony. Dźwięk dzwonków kutych z żelaznej blachy jest przytłumiony i grzechoczący z powodu niezbyt precyzyjnego spojenia (spawanie, sklepanie) oraz często spłaszczonego kształtu.