W jej wyniku Azzo VIII objął Ferrarę, młodszy Aldobrandino – Modenę, a najmłodszy Franciszek – Reggio. Próba przekazania przez Azza VIII w 1308 roku Ferrary wnukowi Fulkowi (synowi jego nieślubnego potomka Fresca) doprowadziła do dalszych walk i utraty Ferrary przez Estów na rzecz papiestwa. W 1317 roku bunt ludności Ferrary sprawił, że władzę nad zjednoczonym ponownie państwem objęli synowie Aldobrandina i Franciszka: Rinaldo II, Mikołaj I, Obizzo III, Azzo IX i Bartoldo. Śmierć kolejno Azza IX (1318), Rinalda II (1335), Bertolda (1343) i Mikołaja I (1344) pozwoliła stopniowo skupić całą władzę nad państwem w ręku Obizza III.
Po śmierci Obizza II (1352) władzę nad Ferrarą sprawowali kolejno jego synowie: Aldobrandino III (1352-1361), Mikołaj II (1361-1388) i Albert (1388-1393). Objęcie władzy przez braci nie następowało bez przeszkód. Władzy Aldobrandina III nie uznał syn Bertolda Franciszek, który przez dwa lata przy pomocy władców Mediolanu, Rimini i Mantui próbował zdobyć tron w Ferrarze. W 1388 roku spisek na życie Alberta zawiązał syn Aldobrandina III – Azzo X. W latach 1385–1388 Mikołaj II wzniósł obok murów obronnych nowy zamek rodowy – potężny Castello Estense. Od czasu Azza VI i VII dwór Estów zasłynął z pielęgnowania obyczajów zachodniego rycerstwa.