Izba Lordów nadal obradowała w Komnacie Królowej. W 1547 roku Edward VI nadał z kolei Izbie Gmin w użytkowanie kaplicę św. Szczepana. Podwyższenie dla spikera umieszczono na miejscu ołtarza. Posłowie zasiadali w ławach ustawionych rzędami przy bocznych ścianach pomieszczenia. Pod wpływem wzorców reformacji ściany kaplicy w XVII wieku wybielono i ozdobiono arrasami.
W 1692 roku na zlecenie Izby Gmin przebudowano kaplicę św. Szczepana w stylu klasycystycznym. Pracami kierował Christopher Wren. Pomieszczenie zostało wówczas zamknięte płaskim stropem, wbudowanym w dotychczasowe strzeliste sklepienie. Przy obu bocznych ścianach wzniesiono natomiast galerie, poszerzone po 1707 roku, gdy Izbie Gmin przybyło 45 nowych posłów w wyniku zawarcia unii realnej między Szkocją i Anglią. Mimo wprowadzonych modyfikacji Pałac Westminsterski zaczął nie wystarczać rozrastającej się administracji. W latach 1730–1790 wielokrotnie podnoszono potrzebę gruntownej przebudowy siedziby Parlamentu lub nawet przeniesienia jego obrad w inne miejsce. Architekci Christopher Wren, William Kent oraz John Soane planowali wzniesienie nowego pałacu. Ostatecznie w latach 1755–1770 dobudowano do kompleksu nowy budynek, zlokalizowany w jego wschodniej części, wychodzący w kierunku St. Margaret’s Street. Zorganizowano w nim nowe archiwa, a także biura.