Zabór pruski W dobie zaboru pruskiego nieskrępowana działalność gospodarcza Żydów została początkowo przyhamowana przez Niemców. Ograniczono też działalność gminy. W 1772 spis ludności wykazał w Trzciance 270 Żydów na 1900 mieszkańców. Istniała wówczas drewniana synagoga o nieznanej dacie powstania. Strawił ją pożar w 1779, ale od razu została odbudowana (również z drewna). Dzielnica żydowska znajdowała się w rejonie obecnego targowiska miejskiego przy ul. Orzeszkowej. Istniała tu m.in. szkoła talmudyczna i cmentarz. Od 1766 rabinem był I. Jakoby Koroner, a potem, już po rozbiorze, od 23 kwietnia 1779, Joel Mayer Asch. W 1830 zamieszkiwało w mieście 883 Żydów na 4600 osób. W XIX wieku gmina była dobrze i efektywnie zorganizowana. Rabinami byli wówczas Moses Michael oraz Juda Lejbel Blaschke. W 1823 wzniesiono synagogę z muru pruskiego w miejscu starej, drewnianej. Funkcjonowała szkoła publiczna wyznania mojżeszowego (od 1827), szkoła średnia (od 1833), łaźnia rytualna męska i żeńska (od 1846) oraz nowy cmentarz na narożniku ulic Piotra Skargi i Parkowej (od 1822). W 1833 używany był przez gminę znak pieczętny. W 1836 wszyscy Żydzi trzcianeccy otrzymali nazwiska, czego wymagało ustawodawstwo pruskie.