W owym czasie powstało Junactwo, będące próbą utrzymania ducha patriotyzmu wśród młodzieży, szczególnie wiejskiej. Twórcą był Stefan Plewiński, który wraz z Wacławem Szczęsnym i Władysławem Olędzkim stworzył także program wychowawczy. Podstawą pracy drużyn junackich była współpraca. W 1913 roku Adam Jarosz założył w Lublinie I Drużynę Junacką im. Tadeusza Kościuszki. Lubelskie junactwo zorganizowało się w trzy plutony którym przewodniczyły Irena Araszkiewiczowa, Jadwiga Wojciechowska oraz Maria Nowicka.
Dopiero okres I wojny światowej przyniósł zmiany. Zarówno zgrupowania skautowe, jak i junackie rozrosły się, powstały nowe, m.in. trzy drużyny w Puławach, trzy w Zamościu, dwie w Chełmie, a także w Biłgoraju, Hrubieszowie, Krasnymstawie, Nałęczowie, Kraśniku, Kazimierzu Dolnym, Opolu Lubelskim i Wąwolnicy. Liczba druhów i druhen wzrosła do 900.