Po likwidacji progimnazjum zajął się całkowicie rzeźbą i fotografiką. Surowiec (kamień) sprowadzał z okolic Kielc. Tworzył pod gołym niebem rzeźby, nagrobki, fragmenty elewacji i inne. Oprócz tego brał udział w życiu społecznym miasta. W 1926 wybrano go na prezesa Związku Strzeleckiego w Urzędowie i sekretarza Komitetu Przysposobienia Wojskowego. W latach 30. XX wieku otrzymał Krzyż Zasługi za szerzenie oświaty sanitarnej. W 1937 rozpoczął pracę w spółdzielni „Społem” jako rachmistrz (do 1945).
Po zakończeniu okupacji niemieckiej, wspólnie z nauczycielką Heleną Bogusławską, zaprojektował kapliczkę w Skorczycach, upamiętniającą siedemnastu zamordowanych w 1943 przez Niemców mieszkańców wsi i okolic (jego autorstwa jest m.in. tympanon). W 1945 rozpoczął pracę w Prywatnym Gimnazjum w Urzędowie, nauczając rysunku, śpiewu i prac ręcznych, współtworzył też bibliotekę szkolną. W latach 1947-1948 pozostawał członkiem Ogniska Związku Nauczycielstwa Polskiego w Urzędowie (przewodniczył obradom sądu koleżeńskiego). 30 czerwca 1948 zakończył zatrudnienie, gdyż rodzina przeprowadziła się do Lublina, gdzie był księgowym, a następnie pracownikiem kancelarii Szkoły Muzycznej. Na emeryturę przeszedł w latach 50.