W dniu zakończenia wojny, w strukturze 1 Drezdeńskiego Korpusu Pancernego znajdował się 2 motocyklowy batalion rozpoznawczy. Batalion miał w swoim składzie: kompanię piechoty zmotoryzowanej, kompanię czołgów, kompanię motocyklistów, baterię artylerii przeciwpancernej oraz pluton łączności i pluton remontowy. Liczył 287 żołnierzy, a jego uzbrojenie stanowiło: 11 czołgów lekkich T-70, 5 samochodów pancernych BA-64 i 4 armaty przeciwpancerne 57 mm.
W marcu 1949, z istniejących dotychczas jednostek wojsk pancernych, utworzono dwie dywizje pancerne i dwie dywizje piechoty zmotoryzowanej. W etatach tych dywizji znalazł się batalion rozpoznawczy. Składał się z kompanii motocyklistów, kompanii czołgów, kompanii piechoty zmotoryzowanej oraz plutonu dowodzenia, plutonu saperów i plutonu technicznego. Jego podstawowe uzbrojenie stanowiło 10 czołgów średnich T-34/85 i 5 samochodów pancernych BA-64.