Pierwsze informacje na temat otworowego górnictwa siarki za pomocą metody Frascha dotarły do Polski po tym, jak w 1955 profesor Stanisław Pawłowski i inż. Franciszek Machalski, w ramach udziału w Kongresie Geologicznym w Meksyku, zwiedzili kopalnię Jaltipan gdzie stosowano tę metodę. Jednym z prekursorów wprowadzenia tej technologii do eksploatacji polskich złóż siarki był też inżynier górniczy Sroka Włodzimierz, który poznał metodę pracując w kopalniach siarki w Meksyku jako stypendysta ONZ.
W 1960 prof. Bohdan Żakiewicz, opracował podstawy teoretyczne i opatentował – patent nr 48717, technologiczne rozwiązania dostosowujące metodę Frascha do polskich warunków eksploatacji złóż siarki. Rozwiązaniem odróżniającym polską metodę od tradycyjnej, była kontrola przepływu gorącej wody w złożu, realizowana poprzez odbieranie ze złoża zużytej, schłodzonej wody za pomocą otworów zlokalizowanych na przedpolu eksploatowanego złoża. Metoda ta, nazwana przez niego hydrotermodynamiczną, pozwalała na wytapianie siarki w otwartym hydrogeologicznie złożu, bez pozostawiania wody technologicznej pod ziemią. Wprowadził również nowe rozwiązania, które umożliwiały kontrolowanie przepływu gorącej wody zatłaczanej do złoża, kształtowanie strefy wytopu siarki, oraz eksploatację złóż o niewielkiej przepuszczalności wody.