Pomimo wagi poruszanych zagadnień teksty nie są pozbawione humoru oraz ironicznego dystansu, a strefy sacrum i profanum przenikają się. Tytułowego Milanówka nie należy rozpatrywać jako realnego miasta, ale stanowi ono miejsce baśniowe i archetypiczne, scalające wątki i pełniące rolę kompozycyjną.
Skojarzenia muzyczne są obecne niemal w każdym z wierszy tomu. Liczne są muzyczne nawiązania; w trzech wierszach został przywołany kompozytor Franz Schubert, w tytułach wierszy pojawiają się także: Johannes Brahms, Antonín Dvořák, Siergiej Prokofjew, a np. w wierszu Ogród w Milanówku, koniec listopada kosmos zostaje porównany do Antonia Vivaldiego; przywołany zostaje także np. taniec śmierci czy cykl Piękna młynarka.
Odbiór krytyczny Adam Wiedemann w recenzji tomu był zdania, że nie jest on inny jakościowo od dwóch poprzednich zbiorów poetyckich Rymkiewicza, jednak jest dowodem znakomitej formy poety. Przychylnie do tomu był nastawiony także np. Bohdan Zadura. Ryszard Przybylski w posłowiu do książki napisał, że zdarzają się poeci, którzy egzystencję słyszą i [ś]piewają. Maciej Pinkwart w swej recenzji nie był przychylnie nastawiony do zastosowanych rymów, które jego zdaniem wyją sztucznością.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Tytułowy wiersz czytany przez Jerzego Zelnika w serwisie YouTube Kilka wierszy ze zbioru w serwisie Onet
Kategoria:Polskie zbiory poetyckie Kategoria:Utwory literackie z 2002