W 1899 wydał pionierską chrestomatię białoruską. Zajmował się także archiwistyką, m.in. brał udział w pracach Witebskiej Gubernialnej Naukowej Komisji Archiwalnej.
Uczestniczył czynnie w białoruskim ruchu narodowym, wspierał studenckie koła samokształceniowe. W latach 1906-1914 kierował wydawnictwem Zahlanie sonce i ú nasze wakonce. Był współzałożycielem Białoruskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Piotrogrodzie, działającym w latach 1916-1918. Uczestniczył w zjeździe założycielskim Zjednoczenia Chrześcijańsko-Demokratycznego (1917).
Po przejęciu władzy przez bolszewików pracował w dalszym ciągu jako bibliotekarz na uniwersytecie, został kierownikiem biblioteki Wydziału Filologiczno-Językowego. W 1925 wyjechał do Mińska, gdzie od 1928 kierował komisją przy Instytucie Kultury Białoruskiej (od 1929 Białoruskiej Akademii Nauk) odpowiedzialną za przygotowanie słownika języka białoruskiego. W lipcu 1930 został aresztowany w czasie represji przeciwko środowiskom białoruskim (w ramach akcji przeciwko Związkowi Wyzwolenia Białorusi) i po dwóch miesiącach zwolniony z nakazem opuszczenia miasta.