Angiografia stała się również przedmiotem szczególnego zainteresowania Judkinsa i wspólnie pracowali nad badaniem i rozwojem przezskórnego transluminalnego rozszerzenia zwężonych tętnic obwodowych. Ta procedura zapoczątkowała to, co później rozwinęło się w nowoczesne techniki angioplastyki transluminalnej.
Następnie pogłębiał wiedzę z zakresu angiografii w Cleveland Clinic pod kierownictwem Masona Sonesa, który skupiał się na arteriografii wykonywanej przez tętnicę ramienną, a następnie pracował na Uniwersytecie w Lund w Szwecji pod kierunkiem radiologa doktora Svena Seldingera. Tam pomógł opracować cewnik w kształcie litery U „hooktail”, który służył do kształtowania każdego prowadnika i cewnika do kształtu aorty danego pacjenta. W 1966 powrócił na Uniwersytet Oregonu z nowo odkrytymi technikami i zaczął upraszczać procedurę, aby móc ją wykonywać bez znieczulenia ogólnego, co zmniejszyło powikłania i ryzyko. Opracował technikę koronarografii z przezskórnego nakłucia tętnicy udowej metodą Seldingera bez jej chirurgicznego odsłonięcia. Otrzymał stanowisko adiunkta radiologii, co wiązało się z nowo utworzonym laboratorium, w którym współpracował z kolegami, aby wykorzystać te techniki do opracowania selektywnego cewnikowania wieńcowego (koronarografii). Opracował cewnik Judkinsa, z utrwalonym kształtem.