Materiał do budowy pozyskano z kamieniołomów Almaguer w Alginet oraz Bellaguarda w Benidorm. Prace trwały sześć lat i zakończyły się w 1398 roku. Efekt okazał się na tyle zadowalający, że rajcowie miejscy wynagrodzili mistrza Balaguera długim pasem cennej flamandzkiej tkaniny verní.
Brama zyskała nazwę Serranos (kat. Serrans), „bramy górali”, co nawiązywało do osadników z aragońskiego Teruel, którzy zamieszkali w północnej dzielnicy za panowania Jakuba I Zdobywcy. Przez osoby z równin okalających Walencję osoby te mogły być postrzegane za „górali”. Alternatywnie nazwa ta może pochodzić od górzystej comarki Els Serrans (dosłownie „Górale”) położonej na północny zachód od miasta.
Przez bramę prowadziła główna droga do miasta z Katalonii i Aragonii. Z uwagi na swoje strategiczne położenie na szlaku handlowym brama północna chroniona była przez dwie wieże oraz wartownię i dwie budki strażnicze (po jednej z każdej ze stron). Oprócz tego wykorzystywano ją jako monumentalny łuk triumfalny, a jej otwarte pomieszczenia na wyższych poziomach służyły jako trybuny dla arystokracji obserwującej miejskie uroczystości oraz witającej przybywających do miasta gości.