w. 2 i 6).
Redaktorzy wydań Biblii Jerozolimskiej oraz Biblii poznańskiej umieścili przed psalmem nagłówek sugerujący interpretację tekstu Modlitwa prześladowanego. Strwożony podmiot domaga się uwagi Boga, lamentuje przed Jahwe (w. 2–3). Mówi Bogu, że czyha na niego niebezpieczeństwo (sidło, Metaforycznie o sytuacji zagrażającej bezpieczeństwu, także prowadzącej do grzechu.), o którym przecież on wie. Psalmista nie znajduje żadnego obrońcy, sytuacja jest bez wyjścia (4–5). Ponownie wznosi głos do Boga z prośbą o usłyszenie wołania (). Brakuje mu już sił, a prześladowcy zdają się być silniejsi (w. 6–7). Znowu prosi o uratowanie z opresji. Ufa i chce oddać Bogu chwałę (w. 7). Reakcją na Bożą pomoc ma być towarzystwo ludzi prawych (; w. 8). W domyśle: sprawiedliwi będą solidarni w dziękowaniu za interwencję.
Użycie w liturgii chrześcijańskiej
Obrządki zachodnie W tradycyjnym rzymskim układzie brewiarza psalm 141 (142 w numeracji hebrajskiej) ten śpiewany lub odmawiany jest jako piąty psalm nieszporów piątkowych (zarówno w wersji sprzed reform Piusa X jak i po tych reformach).