Według polskiego kolekcjonera instrumentów muzycznych Zdzisława Szulca grano na nich techniką paznokciową.
Gęśle z Opola to pochodzący z II połowy XI wieku instrument, którego dwa egzemplarze odkryto podczas prac archeologicznych w Opolu, w 1952. Jest odmianą liry, której struny przeciągano smyczkiem lub szarpano palcami. Jego wykonany z drewna lipowego korpus ma kształt wąskiego korytka i przykryty jest płytą rezonansową. U jednego końca ma uchwyt do kołków, przy końcu drugiego zaś podłużny otwór chwytowy. Długość całkowita intrumentu wynosi 23,5 cm, szerokość 4 cm.
Gęśle gdańskie to eksponat odkryty na stanowisku archeologicznym w Gdańsku w 1948 i datowany na początek XIII wieku. Podobny jest z konstrukcji do opolskiego, jak on wykonany z jednego, żłobionego kawałka drewna, ale ma pięć strun, większe gabaryty (długość około 40 cm, szerokość u dołu 7,5, u góry 12 cm) i poprzecznie zlokalizowany otwór chwytowy. Korpus od spodu zdobiony jest rytym ornamentem z plecionych elips i linii. Jest blisko spokrewniony ze średniowiecznymi gusli znajdywanymi na terenie dawnego Księstwa Nowogrodzkiego, gdzie grano na nim szarpiąc struny, podczas gdy na terenie Polski bardziej rozpowszechnioną była technika smyczkowa i paznokciowe skracanie strun.