Skłonił ją też do zmiany nazwiska na „Hutton”, które wówczas było głośne za sprawą Barbary Hutton, dziedziczki fortuny Woolworths. Orkiestra pn. Ina Ray Hutton and Her Melodears błyskawicznie odniosła sukces. Piękna bandliderka, ubrana często w skąpe kostiumy, stepująca i z nieodłączną batutą w dłoni, szybko została nazwana „Blond Bombą Rytmu” („The Blonde Bombshell of Rhythm”), stając się ówczesnym symbolem seksu. Sprzedaję mój koncert jako program muzyczny, a nie ze względu na seksapil – powiedziała. Ale jeśli krągłości przyciągają publiczność, tym lepiej. Miesięcznik jazzowy „DownBeat” doniósł, że miała przeszło czterysta kostiumów scenicznych. Przez pięć lat big-band odbywał częste trasy koncertowe po całym kraju, które cieszyły się dużą popularnością. Wystąpił w kilku krótkometrażowych filmach muzycznych, wyprodukowanych przez wytwórnię Paramount: Feminine Rhythm (1935), Accent on Girls (1936) i Swing, Hutton, Swing (1937). W 1935 Melodears pojawiły się także w filmie fabularnym – komedii Wielka transmisja z 1936 roku w reż. Normana Tauroga z Bingiem Crosbym w roli głównej. Orkiestra przed rozwiązaniem w 1939 nagrała tylko sześć utworów śpiewanych przez liderkę.