Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymała w 1979, a tytuł profesora zwyczajnego w 1984 r.
W latach 1948–1967, będąc pracownikiem naukowo-dydaktycznym UAM w Poznaniu, skupiała swoje zainteresowania badawcze przede wszystkim na florze i roślinności Wolina oraz południowo-wschodniego Uznamu. Rezultatem tych badań są liczne publikacje z lat 50. i 60., w tym wzorcowe opracowania flory i roślinności obu wysp.
W 1967 roku przeniosła się z rodziną z Poznania do Gdańska i podjęła pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP), przekształconej w 1970 r., przy udziale Wyższej Szkoły Ekonomicznej, w Uniwersytet Gdański (UG). W 1967 r. organizowała i prowadziła Katedrę Botaniki na WSP, przemianowaną w 1972 w Zakład Ekologii Roślin na UG, a od 1982 w Katedrę Ekologii Roślin i Ochrony Przyrody, którą kierowała do przejścia na emeryturę w 1995 r. W Gdańsku kontynuowała badania roślinności Pomorza i tworzyła od podstaw zespół naukowo-dydaktyczny, rozwijający szeroki zakres badań botanicznych (geobotanika, systematyka, lichenologia, ekologia, paleoekologia) oraz kształcący liczne kadry dla nauki i praktyki. Na Wolin jednak wielokrotnie powracała, aż do końca lat 90., uzupełniając wcześniejsze obserwacje i dokumentując zmiany roślinności wyspy w ciągu prawie 50 lat.