Tradycyjne liczniki Geigera wykorzystywały jako czynnik gaszący pary związków organicznych (np. alkoholu), które podczas pracy ulegały stopniowemu rozkładowi, ograniczając żywotność tuby do około 10⁸ cykli detekcji. Było to poważnym problemem, zwłaszcza podczas testów broni jądrowej na Pacyfiku, gdzie wymagano niezawodnych i trwałych detektorów, zdolnych do pracy w ekstremalnych warunkach.
W 1947 roku Liebson opracował i opatentował nową konstrukcję licznika, w której związki organiczne zastąpił gazami halogenowymi. Jego wynalazek nie tylko rozwiązał problem żywotności detektora, ale również znacząco obniżył napięcie pracy, co zrewolucjonizowało technologię detekcji promieniowania. Zasada działania licznika Podobnie jak w klasycznym liczniku Geigera, zasada działania licznika halogenowego opiera się na wyładowaniu lawinowym w gazie pod wpływem promieniowania jonizującego. Cząstka promieniowania (np. alfa, beta, gamma) jonizuje atom gazu szlachetnego, wybijając z niego elektron. Ten, przyspieszany przez pole elektryczne między anodą a katodą, zderza się z kolejnymi atomami, powodując powstawanie lawiny elektronów docierających do anody, co generuje impuls elektryczny.