Składa się ona z trzech elementów:
Tapas – ascetyczna dyscyplina, zapał, wysiłek w praktyce. Svādhyāya – samopoznanie, studiowanie świętych tekstów, introspekcja. Īśvara-praṇidhāna – oddanie się Īśwarze (Panu), działanie bez przywiązania do owoców. Pięć przyczyn cierpienia (kleśa) Centralnym punktem Sādhana-pādy jest analiza pięciu kleś – fundamentalnych „uciążliwości” świadomości, które są korzeniem wszelkiego cierpienia (duhkha). Ich wykorzenienie jest głównym celem jogi. Patańdżali wymienia pięć kleś:
Avidyā (niewiedza) – pierwotna przyczyna, polegająca na myleniu tego, co nietrwałe, z tym, co wieczne; nieczystego z czystym; cierpienia ze szczęściem; oraz tego, co nie jest jaźnią, z prawdziwą jaźnią (puruṣą). Asmitā (utożsamienie) – błędna identyfikacja czystej świadomości (puruṣy) z narzędziami poznania (np. intelektem, buddhi). Rāga (przywiązanie) – lgnięcie do przyjemności i pożądanie jej. Dveṣa (awersja) – niechęć i odraza wobec cierpienia i jego przyczyn. Abhiniveśa (lęk przed śmiercią) – instynktowne przywiązanie do życia, obecne nawet u mędrcówPatańdżali, Jogasutry. Klasyczna joga indyjska, tłum.