Lokalny bunt w powiecie Huizhou, który wybuchł przy wsparciu członków Stowarzyszenia Małych Mieczy został stłumiony, ale opór wobec rządu trwał nadal. Gubernator prowincji postanowił stłumić go poprzez krwawe represje, zwłaszcza wokół Dongguanu, ale wbrew jego intencjom to właśnie te prześladowania sprowokowały wybuch wielkiej rebelii.
Od początku 1854 roku bandy Tiandihui zbierały się coraz bardziej otwarcie, przyjmując nowych członków. Wybuch powstania datuje się na czerwiec, gdy jedna z band zdobyła i złupiła miasto Dongguan. Miasto stało się ośrodkiem koncentracji dotychczas rozproszonych band. Zebrane oddziały wybrały Chen Kaia i Li Wenmao na wodzów. Po naradzie przywódców uzgodniono plan koncentrycznego ataku na Kanton czterema armiami liczącymi łącznie ok. 140 tys. ludzi – dla porównania garnizon Kantonu liczył oficjalnie 5000 żołnierzy chorągwianych i 4000 żołnierzy Armii Zielonej Flagi (w rzeczywistości mniej). Powstańcy zaczęli od zdobywania miast w powiatach, skąd pochodziły ich oddziały – ich ofiarą padło np. ważne miasto Foshan. Mimo że ich siły liczyły prawdopodobnie ponad 200 tys., brakowało im spójnego dowództwa i strategii.