Teoria ruchomego reflektora i teoria rosnącego bloku bywają traktowane jako stanowiska pośrednie między prezentyzmem a eternalizmem lub między A-teorią czasu a B-teorią czasu. Często opisuje się klasyczną postać tej teorii jako „nieprezentystyczną A-teorię”. Teoria ruchomego reflektora przyjmuje dynamiczną tezę A-teorii, zgodnie z którą czas naprawdę płynie, a to, co obiektywnie teraźniejsze, ulega zmianie, a zarazem przyjmuje statyczną ontologię B-teorii, według której istnieją byty przeszłe, teraźniejsze i przyszłe, więc całość tego, co istnieje, nie ulega zmianie. Pokrewne zagadnienia, zwłaszcza realność upływu czasu oraz relacje między prezentyzmem, eternalizmem i ontologią czasu, omawiają także polskie prace filozoficzne.
Odmiany i rozwinięcia Według Rossa Camerona i Daniela Deasy'ego określenie „teoria ruchomego reflektora” obejmuje we współczesnej filozofii czasu co najmniej trzy odrębne stanowiska. Pierwszym jest tradycyjna teoria ruchomego reflektora, wywodzona od Broada, którą można rozumieć jako wzbogaconą B-teorię czasu. Drugim jest permanentystyczny temporalizm propozycjonalny (), łączący permanentyzm, czyli pogląd, że wszystko zawsze istnieje, z temporalizmem, według którego propozycje, czyli treści zdań, mogą z upływem czasu zmieniać swoje wartości logiczne.