W polskiej literaturze dominuje ujęcie centro-peryferyjne. Pawłuszko widzi w koncepcji wielu prędkości instytucjonalizację historycznych różnic między zachodnim „rdzeniem" a wschodnią „peryferią" oraz utrwalenie zależności państw Europy Środkowo-Wschodniej od polityki spójności. Węc dodaje, że wyodrębnienie awangardy wokół Niemiec i Francji wzmacniałoby pozycję starych członków kosztem krajów regionu i stawia dalsze rozszerzenie pod znakiem zapytania.
Cianciara opisuje trajektorię Polski po akcesji jako „zróżnicowaną dezintegrację de facto", w której spory o praworządność stanowią nieformalną formę wycofywania się z pogłębionej integracji. Tosiek analizuje propozycje polskich konserwatywnych publicystów, którzy w odpowiedzi na model wielu prędkości postulują „iliberalną" rekonstytucję Unii opartą na międzyrządowej demokracji i dehierarchizacji państw członkowskich.
Przypisy
Kategoria:Polityka Unii Europejskiej Kategoria:Historia Unii Europejskiej