Sama Rosemary jest przedstawiana jako protagonistka świadomie starająca się nie pozwolić na to, aby jej własne uprzedzenia kulturowe wpłynęły na jej interakcje.
W pierwszej połowie powieści Sissix, jedna z członkiń załogi, spotyka neuroatypową przedstawicielkę swojego gatunku, która prawdopodobnie cierpi na chorobę psychiczną, utrudniającą jej typową socjalizację. W efekcie jest odizolowana społecznie. Sissix przytula kobietę i daje jej jedno ze swoich piór. Obydwa te działania mają głębokie znaczenie w kulturowym kontekście bohaterki, ponieważ jej gatunek ceni dotyk fizyczny jako wyższą formę opieki i bliskości.
Nie cała załoga „Wędrowca” identyfikuje się jako osoby LGBT+. Rosemary i Sissix otwarcie przyznają się do swojej orientacji, ponieważ łączy je romantyczna relacja, jednak nie dotyczy to pozostałej części załogi. Mimo to bohaterowie tworzą przybrane rodziny. Na przykład kapitan statku, Ashby Santoso, pozostaje w związku z postacią płci żeńskiej z gatunku aeluon, co uznawane jest za niemoralne i nielegalne, a także może pociągać za sobą konsekwencje na poziomie zawodowym, politycznym i społecznym. Z kolei Artis Corbin może utracić wolność i niezależność przez to, że sam jest klonem. Tworzenie takowych jest zaś zakazane we Wspólnocie Galaktycznej.