Biblia Tysiąclecia klasyfikuje Psalm 118 jako liturgiczny hymn świąteczny. W oryginalnym tekście hebrajskim utwór nie jest poprzedzony żadnym odautorskim incipitem. Pierwszoplanowy jest akcent dziękczynny. Powtórzenie pierwszego wersetu-wezwania na końcu utworu (w. 19) tworzy klamrę kompozycyjną. Zapewne starsza pieśń dziękczynna za ocalenie jednostki, być może króla, zaczęła być używana w liturgii świątynnej jako pieśń społeczności poprzez dodanie wersetów: 1–4.10–12.15.19–21.26–27.
W Psalmie 118 dwadzieścia dwa razy wymienione zostaje imię Jahwe (; ww. 1, 4, 5, 6...). W szeregu wersetów nawet dwukrotnie.
Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 118 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: liturgiczny hymn dziękczynny (Biblia poznańska), świąteczny hymn dziękczynny (Biblia Tysiąclecia), liturgia na Święto Namiotów (Biblia jerozolimska).
Zdaniem Hugolina Langkammera „alleluja” umieszczane na początku Psalmu 118 w szeregu wydań i tłumaczeń należy raczej do poprzedniego Psalmu 117. Najpierw podmiot zwraca się z zachętą do chwalenia Boga. Izrael i ród kapłański, ora wszyscy bogobojni zostają zaproszeni do powtarzania wezwania „Jego łaska na wieki” (;