Kabile przekształciło się w umocnione miasto, kilkakrotnie niszczone przez najazdy barbarzyńskie, lecz odbudowywane aż do ostatecznego zburzenia przez Awarów pod koniec VI w.
W okresie późnorzymskim Kabile stało się siedzibą biskupstwa, o czym świadczą odkrycia pozostałości bazyliki biskupiej z V w. z mozaikową posadzką.
Przez Cabyle prawdopodobnie przebiegała rzymska droga łącząca Novae z Adrianopolis.
Ruiny współcześnie thumb|left|Rekonstrukcja drewnianej wieży Od 1927 roku obszar, na którym leżało Kabile, ma status zabytku narodowego. W 1969 roku został uznany za pomnik kultury o randze ogólnokrajowej oraz narodowy rezerwat archeologiczny, a w 1979 roku nadano mu również status terenu chronionego przyrodniczo.
Współcześnie stanowisko o powierzchni około 60 ha stanowi rezerwat archeologiczny obejmujący pozostałości osady hellenistycznej i rzymskiej, wzgórze z domniemanym skalnym sanktuarium i potężnym murem obronnym, nekropole miejskie, rzymskie castellum na wzgórzu Hisarlaka z własnymi murami, budynkiem interpretowanym jako koszary, łaźniami i bazyliką, a także dodatkową, mniejszą łaźnią oraz dużym spichlerzem (horreum) u podnóża wzgórza Zajczy Wrych.