Prace nad udomowieniem lisa srebrnego W 1959 roku zaczął badania nad populacją lisów srebrnych, celem wyeliminowania agresji z populacji dzikich lisów, które hodowano w klatkach na fermach futrzanych. Naukowcy pod kierunkiem Bielajewa wybierali do rozmnażania tylko najłagodniejsze osobniki, które dobrze znosiły kontakt z ludźmi. Co roku powtarzano tę selekcję, a przez pierwsze 15 lat przebadano około 15 tysięcy lisów. Równocześnie prowadzono grupę kontrolną lisów rozmnażających się bez ingerencji człowieka. Efekty pojawiły się szybko: już w trzecim pokoleniu część lisów przestała być agresywna i bała się ludzi, w czwartym zaczęły machać ogonami na ich widok, a w szóstym pokoleniu wykształciła się grupa wyraźnie udomowionych zwierzątL. Dugatkin, L. Trut, How to Tame a Fox (And Build a Dog): Visionary Scientists and a Siberian Tale of Jump-Started Evolution, Chicago–London: University of Chicago Press, 2017..
Recepcja Badania Bielajewa, a później jego kontynuatorki, , pozwoliły na odkrycie roli dziedziczenia w kształtowaniu się cech fizjologii i zachowań zwierząt.