Widmo mocy materii łączy fizykę wczesnego Wszechświata z obserwacjami późniejszych struktur. Jego kształt zależy od pierwotnych zaburzeń, składu kosmicznego, tempa rozszerzania się Wszechświata, zawartości barionów, ciemnej materii i ciemnej energii, a także od późniejszego nieliniowego wzrostu struktur. Z tego powodu pomiary widma mocy są używane do testowania modelu ΛCDM i wyznaczania parametrów kosmologicznych.
Widmo mocy mierzy się pośrednio — z rozkładu galaktyk w przeglądach przesunięć ku czerwieni, słabego soczewkowania grawitacyjnego, lasu Lymana alfa oraz mikrofalowego promieniowania tła. Na największych skalach opisuje je liniowa teoria perturbacji, a na mniejszych skalach dominuje nieliniowy wzrost struktur. Jego charakterystyczną cechą są barionowe oscylacje akustyczne, wykorzystywane jako kosmologiczna linijka standardowa.
Definicja i zapis W kosmologii rozważa się kontrast gęstości gdzie jest lokalną gęstością materii, a jej średnią kosmologiczną. Po rozłożeniu na mody za pomocą transformaty Fouriera widmo mocy definiuje korelację modów fourierowskich. W często używanej konwencji gdzie oznacza deltę Diraca.