Od 1922 roku przebywał w Altonie (obecnie część Hamburga), gdzie udzielał się w środowisku weteranów Freikorps Roßbach. Również w 1922 roku (według innego źródła – w 1923 roku) wstąpił do NSDAP. Posiadał Złotą Odznakę Partii. Współorganizował miejscowe prawicowe bojówki (m.in. „Kampfbund Roland”), był także współtwórcą i organizatorem pierwszych oddziałów SA w Altonie, odpowiedzialnych za brutalne „zabezpieczanie” wieców partyjnych oraz starcia uliczne z przeciwnikami politycznymi. Przyczynił się do sukcesów ruchu narodowosocjalistycznego w Altonie, uważanej dotąd za bastion lewicy.

W 1931 roku wstąpił do SS, obejmując dowództwo 4. SS-Standarte „Schleswig-Holstein”. W latach 1932–1938 był kilkukrotnie wybierany do Reichstagu z listy NSDAP. Podczas kampanii w lipcu 1932 roku organizował zamachy bombowe na działaczy SPD i KPD, za co w listopadzie tego samego roku skazano go na karę 6 lat więzienia, której jednak nie odbył dzięki immunitetowi poselskiemu.

W 1934 roku Heinrich Himmler przeniósł Modera do Berlina, powierzając mu stanowisko zastępcy „Seppa” Dietricha w Oberabschnitt Ost/Spree (regionalnej komendanturze SS). 9 listopada 1936 roku Moder został awansowany na stanowisko SS-Gruppenführera.