Armaty 65 mm były na uzbrojeniu 1 pułku artylerii górskiej jeszcze do października 1931, po czym większość została zmagazynowana.
Armaty kal. 76,2 mm postanowiono wykorzystać jako artylerię pozycyjną na terenie twierdz i rejonów umocnionych, a także jako artylerię pozycyjną bez trakcji w terenie górskim. Formować ją zamierzano jako plutony artylerii pozycyjnej. Aktywnie postanowiono w górach wykorzystać armaty 65 mm wz. 1906, Sztab Główny przygotował projekt etatów dla baterii armat górskich wyposażonych w te armaty górskie. Jednocześnie z projektami etatowymi i praktycznym wykorzystaniem przystąpiono do intensywnego szkolenia oficerów i szeregowych na tym sprzęcie. Niewielki kontyngent szeregowych i kadry był stale szkolony w ramach jednego lub okresowo dwóch plutonów armat górskich w składzie 22 pułku artylerii lekkiej w Przemyślu. Jednak do sformowania projektowanych baterii ten personel był zbyt mały. W związku z potrzebami od 4 do 13 maja 1939 w Przemyślu uruchomiono w 22 pal kurs instruktorski dla 3 oficerów służby stałej, 6 oficerów rezerwy i 12 podoficerów zawodowych i nadterminowych.