Życie było w tym ujęciu stanem wymuszonym przez działanie środowiska, na które organizm jedynie odpowiada: gdy bodźce nie docierają z odpowiednim natężeniem albo gdy zdolność ich odbierania zostaje zaburzona, organizm nie jest zdolny do życia.
Choroba pojawiała się w dwóch sytuacjach. Po pierwsze wtedy, gdy zdolność organizmu do odbierania bodźców słabła – aż do całkowitego wyczerpania, którego skutkiem była śmierć – albo gdy organizm zachowywał zdolność reagowania, lecz brakowało bodźców dostatecznie silnych do podtrzymania życia. Po drugie wtedy, gdy bodźce działały zbyt silnie i wyczerpywały naturalną reaktywność organizmu, nagle albo stopniowo.
Choroby steniczne i asteniczne
Z tych założeń Brown wyprowadził uproszczoną klasyfikację chorób, wyróżniając tylko trzy typy schorzeń, porządkowane według stanu pobudzenia organizmu:
choroby steniczne – o zbyt wysokim poziomie pobudzenia, wywołanym działaniem zbyt silnych bodźców zewnętrznych; choroby asteniczne – o zbyt niskim poziomie pobudzenia, wywołanym albo zbyt długim działaniem bodźców, które doprowadziło do wyczerpania organizmu, albo działaniem zbyt słabym, niezapewniającym dostatecznej stymulacji; schorzenia mieszane – steniczno-asteniczne lub asteniczno-steniczne, w których właściwe rozpoznanie i dobór terapii należały do lekarza.