Po dymisji rządu Miedwiediewa premierem został Michaił Miszustin.
Przed wyborami wykluczono licznych kandydatów opozycji, w tym sojuszników Nawalnego (Lubow Sobol, Ilja Jaszyn) i działaczy Jabłoko, po uznaniu sieci Nawalnego za „ekstremistyczne”. Z list KPRF usunięto też Pawła Grudinina. Strategia Nawalnego, , miała skłonić wyborców do poparcia kandydatów najlepiej rokujących przeciw kandydatom wspieranym przez Kreml. Władze zablokowały jej stronę internetową i nakazały Google i Yandex usuwanie hasła z wyników wyszukiwania. Ze względu na pandemię COVID-19 głosowanie rozłożono na trzy dni.
System wyborczy i obserwatorzy Mandaty obsadzano w głosowaniu równoległym: 225 w jednomandatowych okręgach wyborczych (system większości względnej) i 225 z federalnych list partyjnych przy 5-proc. progu. Kandydować mogły partie oraz kandydaci niezależni. Po raz pierwszy w kilku regionach, w tym w Moskwie, zastosowano zdalne głosowanie elektroniczne. OBWE nie wysłała obserwatorów po raz pierwszy od 1993 roku, a niezależny monitoring wyborczy Gołos został uznany za „agenta zagranicznego”.