Geneza W terminologii wojskowej kill chain opisuje uporządkowany proces namierzenia przeciwnika i oddziaływania na niego w celu osiągnięcia zamierzonych efektów. Amerykańska doktryna wskazywania celów ujmuje go w sześć kroków określanych skrótem F2T2EA: wykrycie celu nadającego się do rażenia, ustalenie jego położenia, śledzenie i obserwacja, przydzielenie odpowiedniego środka rażenia, wykonanie uderzenia oraz ocena skutków. Jest to proces zintegrowany, nazywany łańcuchem właśnie dlatego, że pojedynczy brak przerywa go w całości.
W 2011 roku Eric Hutchins, Michael Cloppert i Rohan Amin z Lockheed Martin przenieśli tę koncepcję na grunt ochrony sieci komputerowych, publikując model „intrusion kill chain” jako element strategii obrony sterowanej analizą działań przeciwnika (); autorzy wskazywali, że rozłożenie ataku na fazy pozwala obrońcom dobrać środki zaradcze do każdej z nich i analizować kampanie zaawansowanych trwałych zagrożeń (APT), rozumianych jako dysponujący dużymi zasobami i wyszkoleniem przeciwnicy prowadzący wieloletnie kampanie wymierzone w szczególnie wrażliwe informacje gospodarcze, własnościowe lub dotyczące bezpieczeństwa narodowego. Model szybko przyjął się w organizacjach zajmujących się bezpieczeństwem danych jako rama opisu faz cyberataków;