Proroctwo Drugą księgę Wojen Pańskich Gersonides poświęcił proroctwu. Ponieważ w jego ujęciu nawet Bóg nie zna z góry przyszłych zdarzeń przygodnych (takich, które mogą zajść, ale nie muszą), prorok nie może otrzymać wiedzy o zdarzeniach jednostkowych. Otrzymuje natomiast wiedzę o ogólnych prawidłowościach i sam musi odnieść ją do konkretnych okoliczności. Od pozostałych ludzi odróżnia go większa zdolność przyjmowania takiej wiedzy oraz umiejętność stosowania jej do jednostkowych sytuacji.
Wiedza Boga i opatrzność W kwestii Bożej wiedzy o szczegółach świata Gersonides zajął stanowisko pośrednie: uważał, że wiedza Boga nie ogranicza się – jak chciał Arystoteles – do gatunków rzeczy, ale nie obejmuje też wszystkich szczegółów jednostkowych. Sądził, że Bóg zna z góry wszystkie możliwości stojące przed człowiekiem, nie wie jednak, którą z nich człowiek wybierze, korzystając z wolnej woli. Pogląd ten był niezgodny z tradycyjnym ujęciem Bożej wszechwiedzy.