rękopis tej powieści był palony w filmie Że życie ma sens z 2000). Katos zakończył działalność w 2017 kompilacją Partes Corporis, Animae Fragmenta (2017), która zawierała też niepublikowane wcześniej wiersze, a także płytę z muzycznymi interpretacjami jego starszych dzieł i istniejące w ograniczonej liczbie egzemplarzy tzw. Art Box Poetica – dadaskalia.
Stylistycznie, wiersze Katosa są opisywane jako nowo dadaistyczne, a odwołania do klasycznego dadaizmu i szeroko pojętej awangardy przez cały czas obecne. Mirosława Szott określiła twórczość jako konwencjonalną awangardę przez połączenie dadaistycznych wpływów z konwencjonalnymi środkami poetyckimi. Czesław Markiewicz wyróżnia w jego poezji charakterystyczną dla symbolistów francuskich anachroniczną inwersję wersową, a także podkreśla wpływy surrealizmu, nadrealizmu i gotyku. Jako reprezentanta pokolenia poetów urodzonego w latach 60., według Małgorzaty Mikołajczak, Katosa ma charakteryzować podobne do jego rówieśników porzucenie nadziei na szczęśliwe rozwiązania i postawa rozczarowania. zwraca uwagę na inne charakterystyczne elementy wynikające z awangardowych korzeni: wyścig z upływającym czasem, pozytywne wykorzystanie programowej niedojrzałości i niewymuszone testowanie granic medium.