Straciła matkę w obozie w Oświęcimiu. W 1942 r. została zaprzysiężona i skończyła kurs łączności, po czym dołączyła do OS "Jerzy". Po przeformowaniu w batalion Zośka, została łączniczką IV plutonu 1 kompanii Maciek. Brała udział w kolejnych kursach, m.in. minerskich. W powstaniu warszawskim była łączniczką. 22 sierpnia 1944 r. podczas natarcia na Dworzec Gdański została postrzelona w okolicy kolana, ale opuściła szpital polowy i wróciła do udziału w walkach. Po przejściu kanałami do Śródmieścia, dołączyła do walk na Czerniakowie. Z Warszawy wyszła 7 października, razem z cywilami i razem z kilkoma innymi osobami wyskoczyła z pociągu do Pruszkowa. Do miasta wróciła w styczniu.
Po wojnie przeniosła się do Bytomia, gdzie zdała maturę i poznała przyszłego męża. Od września 1948 r. podjęła praca w księgowości w Zakładach Odzieżowych Bytom, a w 1949 r. przeniosła się do Wrocławia. Do 1956 r. pracowała w księgowości w Orbisie, a następnie w latach 1966-1980 w Przedsiębiorstwie Produkcji Nakładczej pracowała chałupniczo. Miała jednego syna. Po wojnie ciężko zachorowała na zapalenie stawów, potem przeszła operację serca.