Historia Rozwój współczesnego europejskiego transportu kombinowanego kolejowo-drogowego przyspieszył w drugiej połowie XX wieku wraz ze wzrostem znaczenia i przewozów naczep. W 1970 r. siedmiu europejskich operatorów transportu kombinowanego utworzyło (UIRR), której zadaniem było m.in. koordynowanie międzynarodowych przewozów kolejowo-drogowych.
W 1972 r. uruchomiono pierwsze międzynarodowe połączenie ruchomej drogi między Kolonią i Weroną. Rok później przedstawiciele niemieckich, francuskich i szwajcarskich przedsiębiorstw zrzeszonych w UIRR wraz z kolejami opracowali wagon kieszeniowy przeznaczony do pionowego przeładunku i przewozu naczep siodłowych. W 1975 r. przyjęto pierwszą wspólnotową dyrektywę dotyczącą wspierania kombinowanego transportu kolejowo-drogowego.
mały|Naczepy siodłowe przewożone koleją na wagonach kieszeniowych
Podział Podstawowym kryterium podziału transportu kombinowanego kolejowo-drogowego jest obecność kierowcy pojazdu drogowego podczas kolejowej części przewozu. Wyróżnia się transport towarzyszący i nietowarzyszący.