Na początku XX wieku, staraniem proboszcza ks. Wincentego Tymienieckiego, późniejszego pierwszego biskupa łódzkiego, oraz przy wsparciu Elżbiety z Wodzickich Potulickiej, kościół został znacznie rozbudowany. Dobudowano dwie nawy boczne, nowe prezbiterium, zakrystię oraz fasadę, nadając świątyni jej obecny zasadniczy kształt. W 1902 roku wzniesiono obok kościoła murowaną dzwonnicę. Znajduje się w niej dzwon „Zygmunt”, ważący 700 kg, konsekrowany w 1919 roku przez biskupa Stanisława Galla.
Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany, murowany z cegły i tynkowany. Ma układ trójnawowy, bazylikowy, z trójprzęsłową nawą główną oraz pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Po jego bokach znajdują się dwie ośmioboczne zakrystie. Elewacje utrzymane są w stylistyce barokowej. Fasada główna jest trójosiowa i dwukondygnacyjna, z dwiema wieżami zwieńczonymi „cerkiewnymi” hełmami. Jej dekorację uzupełniają pilastry, nisze oraz tablica fundacyjna. Korpus nawowy artykułowany jest pilastrami, a okna mają odcinkowo zamknięte wykroje.
Nawa główna nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, rozpiętym na parach szerokich gurtów wspartych na pilastrach. W głównej nawie zachowała się dwukolorowa kamienna posadzka pochodząca ze starszego kościoła w Cieciszewie.