Po bitwie pod Rarańczą (15-16 lutego 1918) został aresztowany przez Austriaków i postawiony przed sądem w procesie legionistów oskarżonych o zdradę stanu w Marmaros-Sziget (8 czerwca – 2 października 1918). Po abolicji zwolniony.
3 listopada 1918 został przyjęty przez Radę Regencyjną do Wojska Polskiego i przydzielony do Sekcji Gospodarczej Ministerstwa Spraw WojskowychDz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 4 z 12 listopada 1918, poz. 52.. 19 listopada 1919 został przeniesiony z Dowództwa Taborów 2 Dywizji Piechoty Legionów do 1 szwadronu zapasowego taborów z jednoczesnym odkomenderowaniem do Taborów Dywizji Litewsko-Białoruskiej na stanowisko dowódcy zapasu koniDz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4076.. 9 listopada 1920 jako oficer Polskiej Misji w Gdańsku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora gospodarczego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Wojskowym Zakładzie Gospodarczym w Wolnym Mieście Gdańsku, a jego oddziałem macierzystym był Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy w Warszawie-Powązkach. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 60. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy. Później został przeniesiony do Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr IX w Brześciu.