Kościół został ponownie zniszczony podczas burzy w 1747 roku, odbudowano go w ciągu dwóch lat.
W 1795 roku kapitułę zlikwidowano. Kościół był nieczynny w latach 1798–1802, po przywróceniu mu funkcji sakralnych rozebrano lektorium i w całości przekazano go katolikom. Świątynia została przebudowana w latach 1879–1882 według projektu , wzniesiono wówczas nową sygnaturkę nad skrzyżowaniem naw. Kościół został rozbudowany w latach 1936–1938 według planów i Cuypersów. Wydłużono go wówczas o trzy przęsła oraz wymieniono sygnaturkę. 18 maja 1938 roku papież Pius XI wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej. W 1967 roku budynek wpisano na listę zabytków. W latach 2022–2023 kościół gruntownie wyremontowano.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycko-neogotycka, trójnawowa, o układzie bazylikowym, z transeptem i pięcioboczną absydą. Nad skrzyżowaniem naw wznosi się neogotycka sygnaturka. Kościół przykryty jest sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, a skrzyżowanie naw przykryto sklepieniem gwiaździstym.