Lata 1917–1930 w twórczości Matisse’a określane są jako „wczesny okres nicejski”. Artysta zaczął tworzyć dzieła bardziej naturalistyczne, pełne światła, intymniejsze, skupione na kobiecej postaci, wnętrzach i martwych naturach. Malowane przez niego bogato dekorowane wnętrza zaroiły się ospałymi egzotycznymi modelkami i odaliskami rodem z osmańskich haremów. Obraz dziedziczy po fowizmie szczególne zainteresowanie kolorem, który nie służy już tak bardzo gwałtownemu „uderzeniu” i deformacji rzeczywistości, lecz budowaniu harmonii całej kompozycji. Matisse nadal traktuje kolor jako jeden z podstawowych środków budowania obrazu, a nie jako element podporządkowany opisowi rzeczywistości. Czerwienie, błękity, zielenie i pomarańcze są zestawione tak, aby wzajemnie wzmacniać swoje działanie. Artysta buduje napięcia pomiędzy kolorami ciepłymi i chłodnymi oraz zestawia kolory podstawowe i dopełniające, m.in. czerwień z zielenią oraz błękit z pomarańczowym.