Po odbyciu kursu adiutantów sztabowych w Warszawie od 1920 był szefem sekcji w dowództwie 4 Armii i szefem oddziału IV przy dowództwie Frontu Północnego. We wrześniu 1920 odkomenderowany do dowództwa 3 Armii na czas uderzenia na Włodzimierz Wołyński – Kowel – Równo do organizowania służby kwatermistrzowskiej na linii bojowej. Następnie szef Oddziału IV w dowództwie 4 Armii. Bierze udział w walkach o Mińsk Litewski za co zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych.
W roku 1921 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej. Po jej ukończeniu był kierownikiem referatu Okręgu IV Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1922 najpierw w 6 pac, następnie awansowany na szefa sztabu 19 DP. W roku 1925 przeniesiony na stanowisko szefa sztabu 25 DP. W roku 1927 dowodził III dyonem 7 pac. w DOK III. W latach 1928-1931 był wykładowcą taktyki Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Następnie Sztab Główny odkomenderował go do Ministerstwa Komunikacji, gdzie był kierownikiem Biura Wojskowego.