sołeckich, 2 zagrodników, a 0,5 łana była opustoszała.
Pod koniec XVI wieku miejscowość była wsią duchowną, własnością opata cystersów w Obrze i leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 247..
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Nieborze, położone w Prusach Południowych nadane zostało w latach 1796-1797 majorowi von HünerbeinowiJan Wąsicki, Ziemie pruskie pod zaborem pruskim, Zielona Góra 1978, s. 64. Pod koniec XIX wieku wieś wchodziła w skład powiatu babimojskiego. Liczyła 19 domostw i 133 mieszkańców (26 ewangelików i 107 katolików). Właścicielem dóbr był wtedy hrabia Karol Mielżyński.
Wieś rycerska, własność hrabiego Macieja Mielżyńskiego, położona była w 1909 roku w powiecie babimojskim rejencji poznańskiej w Wielkim Księstwie PoznańskimKsięga adresowa polskich właścicieli ziemskich Wielkiego Księstwa Poznańskiego z uwzglednieniem powiatu, stacyi poczty, telegrafu, dworca, Poznań 1909, s.