1937 fragment brzegu naczynia obtaczanego całkowicie, który był datowany na II połowę X – XI wieku .
Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością należącą szlachty polskiej z rodu Rąbińskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1465 miejscowość leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1391 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 odnotowano ją w dekanacie Kościan.
W 1371 dziedzic Rąbienia Dziersław herbu Grzymała, który wspomniany został jako świadek oraz jako „iudex” prawdopodobnie podsędek poznański. W latach 1391-1394 archiwalne zapisy odnotowały Sędziwoja z Rąbinia, którego historycy uznają za syna lub brata Wincentego Łódzkiego zwanego też Wincentym z Choryni. W 1391 Sędziwój pozwał swego ojca lub brata Wincentego z Choryni o to, że nie wymierzył sprawiedliwości swym ludziom oraz że był sędzią w swojej sprawie. W 1394 pozwał z kolei Bieniaka z Czeszewa koło Miłosławia o wiano (łac. „dothalicium”) swojej matki. Bieniak nie chciał odpowiadać w sądzie bez swoich braci ciotecznych Szczepana (łac.