Wprowadzenie do budownictwa żeliwa (1779), później stali, i wynalezienie żelbetu (J. Monier 1849), doprowadziły do podziału na „sztukę zdobienia” i „sztukę budowania”. W XIX w. J. Ruskin twierdził, że architektura to tylko ornament dodany do budynku, G. Scott zaś, uważał, że architektura, w odróżnieniu od zwykłego budownictwa, to dekorowanie konstrukcji. E. Lutyens twierdził, że architektura zaczyna się tam, gdzie kończy się funkcja. W XX wieku A. Perret uważał architekturę za sztukę konstruowania, a Le Corbusier za „mistrzowską, poprawną, wspaniałą grę brył połączonych w świetle”Charles Jencks, Le Corbusier 1973.. Współcześnie przyjęło się określenie architektury jako sztuki kształtowania przestrzeni (B. Zevi); twierdzi się, że umiejętność ta wywołuje różnicę między architekturą i jej siostrzanymi sztukami (E.J. Posener), że „jest odbiciem rzeczywistości, kształtującej się w warunkach czasu, przestrzeni i środowiska społecznego” (S. Giedion).
Typy architektury Encyklopedia Britannica wyróżnia następujące typy architektury: Architektura mieszkalna, Architektura sakralna, Architektura rządowa, Architektura rekreacyjna, Architektura użyteczności publicznej i edukacji, Architektura komercyjna i industrialna. Architektura obronna
Zobacz też
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Artykuły, które powinna mieć każda Wikipedia (poniżej 10k)