Tymczasem Louis, mimo szoku doznanego na wojnie 1870 roku, przygotowywał się do kariery wojskowej jako oficer artylerii (idąc śladami wielkiego przodka, Napoleona I) i uczęszczał do szkoły kadetów w Woolwich, którą mimo trudności językowych ukończył z wyróżnieniem w roku 1878, po czym odbył podróż do krewnych w Skandynawii (panujący wówczas w Szwecji i Norwegii Oskar II był jak on prawnukiem cesarzowej Józefiny).
Śmierć w Afryce thumb|left|Ostatnia walka z Zulusami – fragment obrazu Śmierć cesarskiego księcia autorstwa Paula Jamina W 1879 roku uzyskał zezwolenie na przyłączenie się jako obserwator do armii brytyjskiej walczącej w Afryce Południowej z plemieniem Zulusów (zob. wojna brytyjsko-zuluska). 1 czerwca wziął udział w zwiadzie, udając się z małym oddziałem w stronę rzeki iTyotosi. Oddział został jednak zaatakowany, a brytyjscy żołnierze rzucili się do ucieczki porzucając młodego księcia, którego zobowiązani byli chronić. Osamotniony książę stanął w obliczu ok. 36 Zulusów, z których 7 bezpośrednio go zaatakowało. Napoleon zginął w walce, a jego nagie zwłoki odnaleziono dopiero dwa dni później. Wg relacji przesłuchiwanych później Zulusów książę odznaczył się niebywałą odwagą „walcząc jak lew” (na jego zwłokach znajdowało się ok. 20 ran kłutych zadanych włóczniami od przodu - co mogło potwierdzać zażartą walkę).